Bu soruyu Dünya Değişim Akademisi’ndeki Değişim Uzmanlarına sorduk çok etkileyici bilgiler edindik.

“Aslında aşk yolculuğunun ne başı ne de sonu vardır. Aşk sonsuz bir yolculuktur. Aşk yolculuğuna farkındalıkla devam ettiğinde saf mutluluğa varacaksın. Aksi hålde yaşam eziyetten başka bir şey değildir.

Aşka doğru ilerlemek için tüm duyguların, düşüncelerin ve edimlerin farkında olmak gerekir. Bu farkındalığı geliştirmeye nefesle başla! Her nefes alışın ve nefes verişin farkında ol. Her nefes alışında akciğerlerin havayla dolduğunu ve her nefes verişinde boşaldığını hisset.

Nefes alışverişlerini izle, onların tarafsız tanığı ol. Devam et ve böylece sıradan farkındalıktan sıra dışı farkındalığa geçmiş olacaksın. Yani varoluşun nefesini, ritmini hissetmeye başlayacaksın.

Her nefes alışında sevgiyle dolacaksın ve her nefes verişinde nefretten özgürleşeceksin. Nefesi izlerken bir güven hissi ortaya çıkar. Nefes verirken nefes alacağına güvenirsin. Bu güven olmazsa, rahat bir şekilde nefes veremezsin.

Nefesin farkına varınca derin bir güven duygusu meydana gelir ve bu güven aşk yolculuğunun bir parçasıdır. Çünkü güvenmeden âşık olamazsın ve güven derinleşmeden aşk yolculuğuna devam edemezsin. Aşk yolculuğuna devam etmek için güvenmen gerekir.

Güven doğuştan gelen bir histir. Varlığının her hücresi güven içermektedir. Kendine güven başlayacaksın. Kimse sana nefes almayı öğretmedi, doğuştan nefes alıp veriyorsun.

Tıpkı bunun gibi aşk yolunda da farkındalıkla yürü – tüm güvensizlik, korkular ve çekingenlik kaybolacak. Eğer her nefes alışverişinde derin bir farkındalık gelişirse kendinin nefes alıp vermediğinin, varoluşun senin yerine nefes alıp verdiğinin farkına varacaksın. Sen değil, varoluş senin aracılığınla eylemde bulunuyor.

Ve tıpkı bunun gibi âşık olduğunda da sen değil, varoluş senin aracılığınla âşık oluyor. Varoluş senin içinden aşk olarak akıyor. Varoluş senin içinde aşk şeklinde hareket ediyor. Aşık olan sen değilsin, âşık olan varoluştur, sen sadece varoluşun aşk oyununa katılmış olursun.

Bil ki, sen icracı değilsin, sen varoluşsal icranın sadece bir katılımcısısın. Varoluşsal oyuna katıl – aşkı yaşamaya başlayacaksın çünkü varoluşsal oyunun öteki adı aşktır. Farkındalığın yükselince icra edebileceğin tek şeyin tanıklık olduğunu kavrayacaksın.”

”Konunun temeli kendini olduğun gibi kabullenmektir. Kendini kabullenmek kolay bir şey değildir çünkü toplum herkese olmadığı şey olması için sürekli baskı yapmaktadır. Kendini kabullenmek için insanın ilk önce kim olduğunu öğrenmesi gerekir. Gerçekten kim olduğunu bilmeyince kendini kabullenemezsin çünkü sahip olduğun bu yapı pürüzlerle doludur. İşte kendinin kabullenmenin sırrı bundan ibarettir. Önce pürüzsüz bir öz olduğunu öğrenmen gerekir. Sen öz olarak hayal edemediğin güzelliğe, mükemmelliğe, temizliğe, bilgeliğe, sevgiye ve saadete sahipsin. Bu evrende bulabileceğin hiçbir şey seni daha mükemmel yapamaz. İşte bu ebedi gerçeği öğrendiğinde, idrak ettiğinde, hissettiğinde, deneyimlediğinde ve yaşadığında kendini kolaylıkla, başka hiçbir çaba göstermeden kabullenebilirsin.

Mutlak gerçeğe akıl yoluyla asla ulaşılamaz. Bu mümkün değildir, çünkü mutlak gerçeğin bir tezahürü olan göreceli gerçek bile zihin tarafından çarpık bir şekilde yansıtılmakta dır. Her insanın sahip olduğu gerçeklik sadece göreceli gerçeğin zihin tarafından yorumlanmasıdır. İnsan zihni kendi çabalarıyla mutlak gerçeği bilemez çünkü mutlak gerçek zihnin ötesindedir. 

BİREY aynı düşüncelere bağlı kaldığı sürece değişim imkansızdır. Değişimin gerçekleşmesi için zihinsel tutum ve düşüncelerin değişmesi gerekir. Eğer birey sürekli aynı şeyleri düşünürse değişen hiçbir şey olmaz!

KİŞİNİN başına gelen her şey zihnin içeriğiyle ilgilidir. Eğer zihnin içeriği değişmezse kişilik değişmez. Kişilik değişmezse eylemler değişmez ve eylemler değişmezse sorunlar çözülmez. Tüm sorunların çözülmesi için zihnin içeriği değişmelidir.

Üstad diyor ki;

“Olup bitenlerin farkında olmamak . Kişi sabah uyanmış ama mekanik şekilde yaşamaya devam ediyor. Yaptıklarına karşı dikkatsizdir ve her şeyi unutuyor. Gözleri ve kulakları var ama gerçekleri ne görüyor ne de duyuyor. Burada gibi ama aslında zihin başka yerdedir.

Kişi gerçeklere uyanmadığı için uyuyormuş gibi davranmakta. Uyanmış insan tek olan gerçeği olduğu gibi görünüyor, uyuyan insan ise kendi “gerçeklerini “ görüyor. Uyuyan insan öleceğine inanır, uyanmış insan ise ölmeyeceğini bilir.

İnsan gece uyurken farkındalığını kaybeder, sabah uyandığında ise farkındalık hala kaybolmuş durumdadır. Kişi farkındalık dünyasında uyumaya devam etmektedir. Uyurken görülen rüyalar zihindeki düşüncelerin yansımasıdır. Kişi uyanınca zihindeki düşünce akışı devam eder, ama kişi onların farkında değildir.

İnsan gerçekten kim olduğunun farkında değilse, yani ebedi ruhi varlık olduğunun bilincinde değilse, uyuyor demektir. Bu; uykusunda ayağa kalkıp, dolaşıp, bireyler yaptıktan sonra yatağa dönüp uyumaya devam eden insanların durumuna benzer. Buna uyurgezerlik denmektedir.

Uyur gezer insan sabah uyanınca gece yaptıklarının farkında değildir. Onları hatırlasa bile gece rüya gördüğüne inanır. Bir uyurgezer gece gözleri açıkken ortalıkta dolaşmakta ama aslında uyumaya devam etmektedir. Sabah uyanınca gece yaptıklarını hatırlamamaktadır.

Tıpkı bunu gibi insanlar gün içinde birçok şey yapmakta ama ertesi gün ne yaptıklarını unutmaktadır. İnsanlar aynı gün içinde arabalarını nereye park ettiklerini bile unutmaktadır. Bu uyurgezerlik türüdür. Yani farkındalık sız, mekanik, uyku tarzı bir yaşam.”

HERKESİN FARKINDALIKLI BİR HAYATA ADIM ATMASI DİLEĞİMLE. ..

İnsan bir şeyden hoşnut değilse o şey onda nefreti yansıtmaktadır. Küçük bir hoşlanmama bile temelinde nefreti besliyor, beslenen nefret bize hiddet, şiddet olarak geri geliyor.

Konunun uzmanına sorduk, Dünya Değişim Akademisi Uzmanları bize bu konuda bilgi veriyor.

“ Çoğu zaman insanlar nefret ile hiddet duygularını karıştırır çünkü her ikisi de şiddet içermektedir. Nefret, hiddet ve şiddet üç kardeştir; çoğu zaman birlikte ortaya çıkar ve birbirlerini etkilerler.

Fakat nefret hiddet duygularını karıştırmamak ve zekâ aracılığıyla ayırt etmek gerekir. Bil ki nefret ve hiddet iki farklı şeydir ve onlardan kurtulmak için onları birbirinden mutlaka ayırt etmek gerekir. Çoğu zaman insanlar nefreti hiddetli aşırı bir tezahürü olarak görür. Çünkü insanlar onları kızdıran kişilerden nefret eder. Bu sebeple de kişi onu kızdıran insanı görünce hiddet ve nefret tezahür ettirir.

Bu durumda nefret ile hiddeti ayırt etmek çok zordur çünkü iki duygu birbirine karışır, birbirini tetikler, destekler ve besler. Bir insan başka birisi tarafından sürekli kızdırılırsa, ona önce hiddet sonra da nefret hissetmeye başlar. Bu durumda nefreti tetikleyen hiddettir.

İnsan nefret ettiği kişiyi görünce nefesi sığlaşır, kalbi hızlanır ve kasları gerginleşir. Kişi kızmaya başlar ve saldırganlaşır. Nefret ettiği kişiyi dövmek, hatta öldürmek ister. O an nefret edilen düşüp ölse nefret eden sevinir.

İnsanlar başka birisi aptalca bir şey yaptığında, saçmaladığında, umursamaz davrandığında, sevdiği insanları üzdüğünde veya onlara zarar verdiğinde, ihanet ettiğinde, yalan söylediğinde, hainlik yaptığında, arkasından konuştuğunda vb. ondan nefret eder.”

HERKESİN NEFRETİ AŞIP GERÇEK SEVGİYİ YAŞAMASI DİLEĞİMLE…

“Eğer birey kıskançlığın neden olduğu davranış kalıplarının dışına çıkarsa, kıskançlıktan özgürleşmeye başlar. Çünkü artık eskisi gibi davranmaz yani kıskançlıktan delirmez ve kıskançlığın kontrolünde olmaz. Birey eski davranış kalıplarının dışına çıkınca, kıskançlığı da aşar. İşte kıskançlıktan özgürleşmek bundan ibarettir- kıskançlığı aşmaktır. Artık başka birisinin senden daha fazlasına sahip olması seni etkilemez. Eğer birey sahip olduklarını tekâmül için kullanıyorsa, bunu takdir edersin ve onunla birlikte çalışmak, yürümek ve tekamül etmek istersin. Ama eğer kişi sahip olduklarını bencil isteklerini tatmin etmek veya şov yaparak ilgi çekmek ve başkalarını kıskandırmak için kullanıyorsa bunu umursamazsın ve kıskanmak yerine gülersin.

info@dunyadegisimakademisi.com